Home Sweet Home

Yes! Kheb net online ingetjekt, dat betekent hopelijk dat ik zaterdag thuis ben.
2 Dagen geleden ben ik weer in BKK gearriveerd en wel op Khoa San road. De straat waar je moet zijn. De afgelopen 2 dagen in een samenvatting: Chinatown, zwembad, Khoasan, National Musuem, zwembad, en zo weer Khoasan op om eten en een bus naar het vliegveld te boeken.

Ko Chang

De vliegtuigen staan stil, maar de scooters en olifanten op Ko Chang doen het nog prima. Sinds een paar dagen is Ko Chang m'n thuis, met zwembad en zee. Wel 1 dag later dan verwacht, want de bus vanaf de grens in Cambodja stopte in Chanthaburi ipv Trat dus heb ik daar nog een nachtje geslapen voordat ik naar Trat kon om de ferry naar Ko Chang te nemen. Ik heb 2 dagen op een scooter rondgecrosst langs verlaten strandjes en watervalletjes. Het is me duidelijk dat 3 plensbuien nog geen wet season maken hier. Een scooter kost 150 baht en een liter gasoline (dat wordt overal langs de weg in pepsi- en whisky-flessen aangeboden) 30 baht. Dus ik heb meer geld besteed aan de benzine dan aan de scooter zelf. Vandaag heb ik op een olifant gezeten. Die gaan iets langzamer. Maar ik mocht d'r wel lenen om naar Nederland te gaan, als het vliegtuig vrijdag niet gaat.

Watergevecht

Scooter waterbombs kids Wat Ek some more kids babypowder lake rain storm and more kids.
Dat is de samenvatting van gister. Maggie en ik hadden een scooter gehuurd en ik heb voor het eerst zelf gereden. Maar eerst wou ik achterop want dan kon ik het best de waterbombs bedienen. Dit gaat als volgt: Kinderen langs de straat gooien dichtgeknoopte plastic zakjes gevuld met water naar ons en ik gooide vervolgens onze voorraad richting hen. In Wat Ek ging dit gevecht over op talkpoeder (normaal wit, maar ik had natuurlijk roze!) waarmee je elkaars gezicht probeert in te smeren. Daarna hadden Maggie en ik wel genoeg gevochten en wouden we afkoelen/afspoelen bij/in een lake. Toen we die eindelijk gevonden hadden, begon het keihard te plenzen. Dat is wat ze vieren met het nieuwe jaar, het begin van de wet season. Gelukkig mochten we schuilen in een bamboehutje waar we wat kinderen wat hebben proberen te leren ipv met ze te vechten. Mai was de beste leerling. Dit meisje zei alles na, zelfs alle woorden die ik perongeluk in Nederlands tegen haar zei.
Nu wacht ik op de bus naar de grens bij Thailand. Ik dacht dat die om 7 uur zou gaan, dus ik was om 6 uur op. Blijkt de bus om 12 uur te gaan; is mijn blog wel weer helemaal bijgewerkt, met fotoos en al.

Happy New Year!

In Cambodja wordt deze week het nieuwe jaar gevierd. Morgen is de echte grote dag. Ik ga met Maggie, meisje uit Polen, en David, jongen uit Malysia, en David zijn zus die hier in Battambang woont naar Wat Ek. Tenminste, dat is het plan. Waarschijnlijk beland ik met andere mensen op een andere plaats, maar de uitkomst zal waarschijnlijk wel hetzelfde zijn: het nieuwe jaar op Cambodjaanse wijze vieren: watergevecht! Beter dan vuurwerk en bevroren handen.
Battambang is de op 3-na-grootste stad van Cambodja. Phnom Phen staat op nummer 1 en Siem Reap op nummer 2. In PP heb ik de killing fields (S12) vermeden, maar in Battambang ben ik met Maggie en onze motorbike-drivers wel naar een killing cave geweest. Gelukkig was daar ook een non die goed voor de skeletten zorgt en voor mijn good luck ging bidden. In Siem Reap heb ik natuurlijk Angkor Wat bezocht, op de fiets, maar eigenlijk vond ik de aapjes en het zwembad ook wel leuk. Battambang heeft 4 bruggen en een rivier die bijna droog staat. Na het oude jaar gaat het regenen.
Donderdag ga ik naar Thailand, naar het veilige eiland Ko Chang om precies te zijn. Daar vieren ze ook het nieuwe jaar, op dezelfde manier. Misschien blijf ik daar mijn hele laatste week, voordat ik naar Bangkok reis om naar huis te vliegen.

PP

Morgen gaat er weer een wekker, om 7 uur al. Dan gaat de bus naar Siem Reap. Vandaag, daarentegen, uitgeslapen tot wel 9 uur. Met de motorbike naar de Russische markt gebracht. Iedereen spreekt gewoon Engels, afhankelijk van wat ze van je willen of wat ik van hen wil. Waar dat Russisch opslaat weet ik dus niet. Heul veul souveniertjes gekocht en heul veul geld uitgegeven. Ik dacht dat Cambodja goedkoper was dan Vietnam maar dat valt tegen. 's Middags Elle d'r souveniertje direct misbruikt. In de Royal Palace moet je gepast gekleed dwz rok over de knie en mouwen over de schouder en blijkbaar ben ik ongepast gekleed als het 40 graden is. Een rok kun je vaak huren maar shirts moet je meestal kopen. Nu weet Elle direct wat ze van mij krijgt. Net toen ik m'n bus boekte ook direct een kdootje voor mezelf gekocht: een duur hotel met zwembad!
PS Niet verdwaald, de straten zijn hier genummerd.

Reizen

Dinsdagochtend om 7.45 vertrok ik van 1 van de 58648368 travel agencies uit Saigon via de Mekong Delta richting Phnom Phen. Boor kon me niet uitzwaaien want die lag ziek op bed. Waarschijnlijk had ze de avond daarvoor iets verkeerds gegeten. Gelukkig had ik dat restaurant, waar we de avond daarvoor hadden afgesproken, niet kunnen vinden. En omdat ik 6, waarvan iig 2 hele stomme, films op mn ipod moest zetten, was ik ook nog maar net op tijd voor mijn eigenste vertrekborrel. Mijn bezoek aan Saigon en Vietnam, Boors land, liep nu echt ten einde.
Rond half 9 reed ik dan echt Saigon uit. De eerste stop was Mytho. Vanaf daar met de boot naar Ben Tre. Dit bestaat uit een paar eilandjes. Op het eerste eilandje werd er kokosnoot snoep gemaakt. Ik hoop dat het souveniertje over 2 weken ongesmolten bij Q beland. Het 2e eilandje bereikten we via roeibootjes. De vrouwen hier zijn echt bikkels! Op mijn trip naar de Parfume Pagoda vanuit Hanoi werden we ook al geroeid door vrouwen met spierballen. De mannen hier, als ze al werken, rijden op een motorbike, met motor dus, en zijn ook nog eens te veel aanwezig. Maar een dikke medepasagier ging helpen roeien. Ik niet. De fietsen op het 2e eilandje waren niet zo goed. De wegen ook niet. Op het 3e eilandje werd honing snoep gemaakt. Dat kan niet meer smelten, want ik heb het al opgegeten. Na de boot kwam weer een bus. Nu naar Cantho. Waar ik vervolgens pas laat in bed lag, omdat het diner van een paar medepasagiers pas 2 uur later dan besteld werd gebracht en ik daarna pas verdwaald raakte.
Woensdagochtend was de wake-up call om 6 uur. Om 7 uur was er weer een boot. Nu langs de drijfmarkt. Hier werd vooral fruit verkocht. Vervolgens naar een fruittuin. Na de lunch, geen fruit maar friet, vertrok de bus naar Cau Doc. Onderweg stopte de bus bij een krokodillenboerderij. Dit keer geen souveniertje. In Cau Doc heb ik elke straat 2 keer gelopen, zonder te verdwalen, op zoek naar een restaurant. En dan bedoel ik geen plastic stoepkrukjes. Ik wou een pizza. Uiteindelijk pas laat 2 borden friet gegeten in het hotel.
Verrassend genoeg, was donderdagochtend de wake-up call ook om 6 uur. Om 7 uur zat ik in de boot richting Cambodja. Maar eerste stopte deze nog bij een visboerderij en een dorpje. In het dorpje heb ik mijn bijna laatste dong uitgegeven. De kinderen hier gingen niet naar school, maar werden door hun ouders als verkopers gebruikt. One, two, 3, 4, 5, 6 for a dollar. You don't buy I cry; You buy I smile. De kinderen op straat spreken het best Engels van iedereen. Toen ik vroeg hoeveel ik voor 2 dollar kon krijgen, moest ze even nadenken voordat ze 10 zei. Vervolgens hebben we een paar keer tot 12 geteld en heb ik haar geld gegeven om die dingen zelf te eten. Ik was "nha roi", wat "al vol" betekent. Bij de grens moesten we 2 uur wachten. Gelukkig had ik m'n laatste pen niet weggeven want je moet altijd 186378 formulieren invullen. Ik heb ondertussen al de beste carrieres achter de rug. Op papier ben ik al actor en popstar geweest. Ook vul ik altijd het adres in van het beste hotel in de lonely planet. Je weet maar nooit wie die dingen leest. Bij de grens heb ik mijn allerlaatste dong uitgegeven. Je komt die briefjes van duizend ook overal tegen. 2 kientjes waren schattig aan het spelen, met hun huisdieren, aan een touwtje, aan hun pootjes; ratten. Daar wou ik natuurlijk een foto van maken. Ook van hun ouders die een ratten boerderij hadden. 3 hokken met 7481561 ratten.
Na nog een paar uur in de boot en een uur in de bus was er een eind aan de trip. Een kamer met aircon en zonder wake-up call gevonden. Een Italiaans restaurant uit de lonely planet geprobeerd, welke ondertussen 2 keer zo duur was geworden.
Nu heb ik nog maar 2 weekjes over. Om te verdwalen, 537156 per dag "no thank you" te zeggen, geen frietjes en pizza meer te eten, straatkinderen op te voeden en ondertussen nog wat toeristisch te doen.

Countdown

Na een lang weekend Saigon (pool, nailsalon, club etc.) kwam ik erachter dat ik nog maar 3 weekjes reistijd heb. Mijn visum voor Vietnam loopt zelfs aan het eind van deze week al af. Daarom heb ik er de lonely planet maar weer eens op na geslagen. Uitkomst: Morgen naar Can Tho in de Mekong Delta, 5 uur met de bus. Vanuit Can Tho naar Cau Doc bij de grens van Cambodja, 6 uur met de bus. Voor 9 april naar PP, 8 uur met de boot. 1 tot 1,5 week in Cambodja en daarna 1 tot 1,5 week in Thailand. Ik denk dat ik nu maar eens tickets ga tjekken om vanuit Siem Reap of PP naar Bangkok of een Thaais eiland te vliegen. En ga verzinnen welke films ik op mn Ipod ga laten zetten.

Easy ridin'

Van dinsdagmorgen tot donderdagmiddag heb ik over verschillende soorten weggetjes gehobbeld. Hong, mijn easy rider, was erg trots op zn motor met 150 cc. Ik heb geen idee wat dat betekent, maar volgens mij heb je alleen wat aan een motor als het n btje veringen heeft. Afentoe vloog ik echt omhoog en Hong maar lachen in zn spiegels. Dinsdagmiddag had ik erg last van een monkey-bum, zoals easy riders dat zo mooi zeggen. Jammer genoeg was dat het enige Engels dat ik begreep vanuit Hong. Ik had iets meer van hem verwacht als gids. Gelukkig hebben we vanaf dinsdagmiddag samengereisd met een andere easy rider, Chong, die een Engels meisje, Lucy, achterop had. Chong liet haar, en mij, iets meer zien van het land en vertelde daar wat uitgebreider over op een manier dat ik het ook kon begrijpen. Eigenlijk vond ik het achterop zitten en kijken naar alles het mooiste van het hele easy ridin', maar je wilt ook wel wat begrijpen van wat je ziet. De eerste avond sliep ik in Dak Lak, bij mensen thuis. Zij slapen dan zelf in een schuurtje achter het huis en jij als toerist krijgt dan het hele huis tot je beschikking. De mensen daar spreken nog minder Engels dan Hong. Maar het zoontje van de familie (Lonn) heb ik wel "Hello Kitty" leren zeggen. Hij was zo "dep" (that means super cute in Vietnamees, GS). De tweede avond was in Dalat, in de bergen. Ik werd ziek van de duizeligheid en was blij dat ik de volgende dag samen met Lucy in Mui Ne zou worden afgezet. Maar dat is n btje te letterlijk gebeurd, want hier raakte ik haar kwijt. Wat moeiijk is aangezien Mui Ne bestaat uit een lange weg van 15 kilometer. Een vriend van Bo en weer vrienden daar van waren ook in Mui Ne. Met hen heb ik de volgende dag aan de pool en beach gehangen en alle btje Westerse clubs zonder Russen uitgeprobeerd. Zaterdag zouden we samen met de bus naar Saigon gaan, maar per ongeluk zat ik in een andere bus, waar ik Lucy weer tegen kwam zodat ik toch nog even met haar heb kunnen roddelen over onze easy riders.