Hooray Hue

Vanochtend vroeg werd ik opgewacht door een horde schreeuwende taxi-chauffeurs/hotel-eigenaars die mij allemaal wilde hebben. Dan voel je je toch wel geliefd. Tenminste als je daarvoor niet al sinds half 1 de vorige dag in 3 bussen onderweg zou zijn en de dag daarvoor ook al de helft van de tijd in een bus had besteed. Zoals in mijn geval. Gelukkig had ik in Hanoi wel een beter hotel gevonden, sightseeing gedaan, veel mensen ontmoet, en een boottochtje naar de Parfume Pagado's gemaakt. Halong Bay was relaxt (ondanks de kou, miezer en weigerende boot) maar de bus terug was dus vertraagd en daardoor de bus naar Hue ook. Vervolgens vanochtend weer in een klein busje naar een hotel gebracht waar ik een kamer met balkon deel met een Engels meisje. De "achtergelaten" horde taxi-chauffeurs/hotel-eigenaars stonden ons daar al op te wachten om ons te vertellen dat we toch echt onze keuze moesten herzien. Maar m'n laundry wordt hier gedaan voor een dollar per kilo en dat moest echt een keer gebeuren, dus ik ben wel blij met mn keuze. Vandaag een teleurgestelde chauffeur blij gemaakt door mij van de Citadel (de oude stad in Hue) terug te laten brengen naar het hotel waar ik een middagdutje ga doen. Die slaapbus is niet aan te raden.

Hanoi

Nadat ik driftig was uitgezwaaid door mijn mede-Saigon-gangers en veilig naar Hanoi was gevlogen, heb ik mijn tweede brommeravontuur beleefd. Aangezien ik een helm heb, wil ik deze ook gebruiken. In Hanoi geland, wou ik dan ook niet met een taxi maar met een Xe Om, ondanks dat het 30 kilometer van vliegveld naar stad zou zijn. Ik had op 3 kwartier gerekend, maar het werd ruim 2 uur. Nadat ik had afgedingd zoals dat hoort, reden we richting Hanoi. Tenminste het eerste stuk, denk ik. Dat er een brommer de oprit weer af kwam rijden, zou misschien in Nederland een teken zijn geweest voor een politiecontrole, maar hier is dat normaal, dus ik vreesde nog niks. Maar mijn chauffeur hoorde (in een raas van klanken en gebaren) van een ander dat er een politiecontrole was, we zagen deze in de verte al staan. Mijn chauffeur draaide ook om en zou wel een andere weg vinden, dacht ik. Maar toen hij na te vaak de weg te hadden gevraagd, mij nog niet heelhuids in Hanoi had gebracht, begon mijn moed te zinken. De kou, maar 20 graden hier, begon mij ook parten te spelen. Uiteindelijk heeft hij mij aan de verkeerde kant van het meer in Hanoi afgezet, waardoor ik nu niet in een high ranking hotel uit de lonely planet zit, maar in een shabby guesthouse in een druk straatje. Maar ik heb dan wel een poster van de Backstreet Boys op mijn kamer hangen.

Slim Jim

De tourguide was een dunne lange man, wat uitzonderlijk is voor een Vietnamees. Niet die niet-breedte, maar de lengte. Hij had een mooie naam, die hij spelde in het Engels; maar daarna zei hij dat we hem Slim Jim mochten noemen, aangezien iedereen dat doet. Met een bus bracht hij mij met een boel andere toeristen naar de Cao Dai tempel in Tay Ninh. De Cao Dai mensen geloven niet in "iets", zoals de meeste mensen dat zo mooi zeggen, maar in van alles wat. Ook de tempel zelf is daardoor beinvloed; deze is in elkaar gepriegeld met ideeen uit verschillende bouwstijlen. Een kleurrijk gebouw, terwijl de gelovigen zich in wit kleden. De tweede stop was de Cu Chi tunnels. Deze werden eigenlijk al voor een eerdere oorlog gegraven, maar pas echt gebruikt door de Vietcong.
Slim Jim kon niet alleen erg goed Engels spreken en veel melden over religies in Vietnam, maar ook veel vertellen over de Vietcong en hun oorlog. Bleek dat hij nog aan de kant van de Amerikanen had meegevochten tegen de communisten.

Traffic

Ik heb een eigenste roze helm. Niet van Hello Kitty, maar van Monokuro Boo. Ook kawaii! De allereerste testrit met de helm op was er direct een om niet te vergeten. Mijn (brommer)chauffeusse kreeg een boete, omdat zij buiten "de lane" stopte voor het stoplicht. Opzich iets tegen de verkeersregels, alleen ik dacht dat die er niet waren in Saigon. De politie zelf bleef ook "netjes" midden op de weg de boete uitschrijven, zonder rekening te houden met het overige verkeer. Voor de duidelijkheid doe ik er een foto bij van het (brommer)verkeer, kun je ook direct zien dat alle andere helmen niet zo leuk als de mijne zijn.

HCMC

Alles ging volgens plan. In Bangkok ben ik nog een dag met een boot naar een wat en daarna met een tuktuk naar een park geweest en toen ben ik naar Saigon gevlogen. Saigon is minder Westers (geen MacDonalds en geen skytrain) dan Bangkok.  Maar heeft wel net als daar op elke hoek een eetstalletje. Saigon is de hometown van Boor dus ze introduceert mij overal. Nailsalon, sportclub (lees: zwembad met ligstoelen) en de betere taxi's en brommerchauffeurs. Morgen ga ik een helm kopen!

Plannen plennen

Had ik zo'n mooi plan voor vdaag, dat ik met de trein en de boot zou gaan om wat mooie wats te bezoeken, verslaap ik me tot 2 uur. Gebeurt me anders nooit! Uiteindelijk geslenterd naar het Lumpini Park om niks te doen. Gelukkig had ik gister al wat gedaan, ondanks dat ik had gepland om toen niks te doen. Boor en ik zijn met een bootje (met een te-verlagen-dak om onder de bruggetjes door te varen en een te-verhogen-zijkant tegen de spetters) naar de Golden Mount geweest. Een wat, met nog meer goud dan de andere wats en op een berg. Vandaar de naam, denk ik. En 's avonds naar Alice in Wonderland geweest. Minder spectaculair dan verwacht, maar toch mooi. Zeker de Mat Hatter :)

Candy

Mijn stuwardes heette Candy. Waarschijnlijk doet ze dat nog steeds, maar ze is gelukkig niet meer mijn stuwardes. Ze was wel aardig hoor, maar de reis duurde mij iets te lang. Na 2 films op 20 centimeter afstand te hebben gekeken, had ik zo'n hoofdpijn van het scheel-kijken, dat ik de baby naast me liedjes hoorde huilen. Ik kreeg drinken en eten van Candy. Ook een kitkat in een formaat wat ik nog nooit had gezien. Extreem mini! Als souvernier proberen te bewaren, maar is helaas gesmolten. De 2e vlucht van Hong Kong naar Bangkok was niet veel beter, maar duurde gelukkig minder lang. Eenmaal in Bangkok heb ik direct een taxi naar het hotel in Nana genomen zonder op Boor te wachten, want haar vlucht was vertraagd. Direct het bed en de airco getest. Die zijn goedgekeurd. 's Avonds met Boor, die er na 4 uur ook eindelijk was, naar het centrum in Siam gelopen via Erawan Shrine. Een gebedsplaats met heel veel gele bloemen. In Siam Center zit in de kelder een enorme food court, met mooie stalletjes. Vleesstokjes met sticky rice gekocht. Best lekker! Met de skytrain terug naar het hotel waar het nu, half 9 's ochtends, al heerlijk naar rijst ruikt.