PP

Morgen gaat er weer een wekker, om 7 uur al. Dan gaat de bus naar Siem Reap. Vandaag, daarentegen, uitgeslapen tot wel 9 uur. Met de motorbike naar de Russische markt gebracht. Iedereen spreekt gewoon Engels, afhankelijk van wat ze van je willen of wat ik van hen wil. Waar dat Russisch opslaat weet ik dus niet. Heul veul souveniertjes gekocht en heul veul geld uitgegeven. Ik dacht dat Cambodja goedkoper was dan Vietnam maar dat valt tegen. 's Middags Elle d'r souveniertje direct misbruikt. In de Royal Palace moet je gepast gekleed dwz rok over de knie en mouwen over de schouder en blijkbaar ben ik ongepast gekleed als het 40 graden is. Een rok kun je vaak huren maar shirts moet je meestal kopen. Nu weet Elle direct wat ze van mij krijgt. Net toen ik m'n bus boekte ook direct een kdootje voor mezelf gekocht: een duur hotel met zwembad!
PS Niet verdwaald, de straten zijn hier genummerd.

Reizen

Dinsdagochtend om 7.45 vertrok ik van 1 van de 58648368 travel agencies uit Saigon via de Mekong Delta richting Phnom Phen. Boor kon me niet uitzwaaien want die lag ziek op bed. Waarschijnlijk had ze de avond daarvoor iets verkeerds gegeten. Gelukkig had ik dat restaurant, waar we de avond daarvoor hadden afgesproken, niet kunnen vinden. En omdat ik 6, waarvan iig 2 hele stomme, films op mn ipod moest zetten, was ik ook nog maar net op tijd voor mijn eigenste vertrekborrel. Mijn bezoek aan Saigon en Vietnam, Boors land, liep nu echt ten einde.
Rond half 9 reed ik dan echt Saigon uit. De eerste stop was Mytho. Vanaf daar met de boot naar Ben Tre. Dit bestaat uit een paar eilandjes. Op het eerste eilandje werd er kokosnoot snoep gemaakt. Ik hoop dat het souveniertje over 2 weken ongesmolten bij Q beland. Het 2e eilandje bereikten we via roeibootjes. De vrouwen hier zijn echt bikkels! Op mijn trip naar de Parfume Pagoda vanuit Hanoi werden we ook al geroeid door vrouwen met spierballen. De mannen hier, als ze al werken, rijden op een motorbike, met motor dus, en zijn ook nog eens te veel aanwezig. Maar een dikke medepasagier ging helpen roeien. Ik niet. De fietsen op het 2e eilandje waren niet zo goed. De wegen ook niet. Op het 3e eilandje werd honing snoep gemaakt. Dat kan niet meer smelten, want ik heb het al opgegeten. Na de boot kwam weer een bus. Nu naar Cantho. Waar ik vervolgens pas laat in bed lag, omdat het diner van een paar medepasagiers pas 2 uur later dan besteld werd gebracht en ik daarna pas verdwaald raakte.
Woensdagochtend was de wake-up call om 6 uur. Om 7 uur was er weer een boot. Nu langs de drijfmarkt. Hier werd vooral fruit verkocht. Vervolgens naar een fruittuin. Na de lunch, geen fruit maar friet, vertrok de bus naar Cau Doc. Onderweg stopte de bus bij een krokodillenboerderij. Dit keer geen souveniertje. In Cau Doc heb ik elke straat 2 keer gelopen, zonder te verdwalen, op zoek naar een restaurant. En dan bedoel ik geen plastic stoepkrukjes. Ik wou een pizza. Uiteindelijk pas laat 2 borden friet gegeten in het hotel.
Verrassend genoeg, was donderdagochtend de wake-up call ook om 6 uur. Om 7 uur zat ik in de boot richting Cambodja. Maar eerste stopte deze nog bij een visboerderij en een dorpje. In het dorpje heb ik mijn bijna laatste dong uitgegeven. De kinderen hier gingen niet naar school, maar werden door hun ouders als verkopers gebruikt. One, two, 3, 4, 5, 6 for a dollar. You don't buy I cry; You buy I smile. De kinderen op straat spreken het best Engels van iedereen. Toen ik vroeg hoeveel ik voor 2 dollar kon krijgen, moest ze even nadenken voordat ze 10 zei. Vervolgens hebben we een paar keer tot 12 geteld en heb ik haar geld gegeven om die dingen zelf te eten. Ik was "nha roi", wat "al vol" betekent. Bij de grens moesten we 2 uur wachten. Gelukkig had ik m'n laatste pen niet weggeven want je moet altijd 186378 formulieren invullen. Ik heb ondertussen al de beste carrieres achter de rug. Op papier ben ik al actor en popstar geweest. Ook vul ik altijd het adres in van het beste hotel in de lonely planet. Je weet maar nooit wie die dingen leest. Bij de grens heb ik mijn allerlaatste dong uitgegeven. Je komt die briefjes van duizend ook overal tegen. 2 kientjes waren schattig aan het spelen, met hun huisdieren, aan een touwtje, aan hun pootjes; ratten. Daar wou ik natuurlijk een foto van maken. Ook van hun ouders die een ratten boerderij hadden. 3 hokken met 7481561 ratten.
Na nog een paar uur in de boot en een uur in de bus was er een eind aan de trip. Een kamer met aircon en zonder wake-up call gevonden. Een Italiaans restaurant uit de lonely planet geprobeerd, welke ondertussen 2 keer zo duur was geworden.
Nu heb ik nog maar 2 weekjes over. Om te verdwalen, 537156 per dag "no thank you" te zeggen, geen frietjes en pizza meer te eten, straatkinderen op te voeden en ondertussen nog wat toeristisch te doen.

Countdown

Na een lang weekend Saigon (pool, nailsalon, club etc.) kwam ik erachter dat ik nog maar 3 weekjes reistijd heb. Mijn visum voor Vietnam loopt zelfs aan het eind van deze week al af. Daarom heb ik er de lonely planet maar weer eens op na geslagen. Uitkomst: Morgen naar Can Tho in de Mekong Delta, 5 uur met de bus. Vanuit Can Tho naar Cau Doc bij de grens van Cambodja, 6 uur met de bus. Voor 9 april naar PP, 8 uur met de boot. 1 tot 1,5 week in Cambodja en daarna 1 tot 1,5 week in Thailand. Ik denk dat ik nu maar eens tickets ga tjekken om vanuit Siem Reap of PP naar Bangkok of een Thaais eiland te vliegen. En ga verzinnen welke films ik op mn Ipod ga laten zetten.

Easy ridin'

Van dinsdagmorgen tot donderdagmiddag heb ik over verschillende soorten weggetjes gehobbeld. Hong, mijn easy rider, was erg trots op zn motor met 150 cc. Ik heb geen idee wat dat betekent, maar volgens mij heb je alleen wat aan een motor als het n btje veringen heeft. Afentoe vloog ik echt omhoog en Hong maar lachen in zn spiegels. Dinsdagmiddag had ik erg last van een monkey-bum, zoals easy riders dat zo mooi zeggen. Jammer genoeg was dat het enige Engels dat ik begreep vanuit Hong. Ik had iets meer van hem verwacht als gids. Gelukkig hebben we vanaf dinsdagmiddag samengereisd met een andere easy rider, Chong, die een Engels meisje, Lucy, achterop had. Chong liet haar, en mij, iets meer zien van het land en vertelde daar wat uitgebreider over op een manier dat ik het ook kon begrijpen. Eigenlijk vond ik het achterop zitten en kijken naar alles het mooiste van het hele easy ridin', maar je wilt ook wel wat begrijpen van wat je ziet. De eerste avond sliep ik in Dak Lak, bij mensen thuis. Zij slapen dan zelf in een schuurtje achter het huis en jij als toerist krijgt dan het hele huis tot je beschikking. De mensen daar spreken nog minder Engels dan Hong. Maar het zoontje van de familie (Lonn) heb ik wel "Hello Kitty" leren zeggen. Hij was zo "dep" (that means super cute in Vietnamees, GS). De tweede avond was in Dalat, in de bergen. Ik werd ziek van de duizeligheid en was blij dat ik de volgende dag samen met Lucy in Mui Ne zou worden afgezet. Maar dat is n btje te letterlijk gebeurd, want hier raakte ik haar kwijt. Wat moeiijk is aangezien Mui Ne bestaat uit een lange weg van 15 kilometer. Een vriend van Bo en weer vrienden daar van waren ook in Mui Ne. Met hen heb ik de volgende dag aan de pool en beach gehangen en alle btje Westerse clubs zonder Russen uitgeprobeerd. Zaterdag zouden we samen met de bus naar Saigon gaan, maar per ongeluk zat ik in een andere bus, waar ik Lucy weer tegen kwam zodat ik toch nog even met haar heb kunnen roddelen over onze easy riders.

(Na) Nha Trang

De strandvakantie viel nog al tegen. Ik ben alleen gisteravond op het strand geweest. Het is hier al om 6 uur donker, daardoor kon ik niet zien hoe slecht het weer was op het strand, maar ik kon wel de golven horen denderen. De rest van de tijd heb ik door de regen gelopen of binnen gezeten. Ik heb iets ontdekt dat in Vietnam duurder is dan in Nederland. Hocho! Dat kostte mij 35 duizend dong, wat anderhalve euro is. Wat net iets goedkoper is dan de 2 euro die je in Nederland betaald, maar de kopjes zijn zo klein dat zelfs ik geen restje kon achterlaten. Daarom had ik besloten om vandaag al weg te gaan. Op de motor met Hong. 3 Dagen en 2 nachten langs afgelegen plaatsjes. Hong zet mij dan in Mui Ne af. Die plaats heeft een nog mooier strand dan Nha Trang. Sinds 6 uur vanochtend is de zon al aan het branden. Hopelijk in Mui Ne over 3 dagen ook nog.

Hoi An

Hoi An staat bekend om meerdere dingen: goed eten, oude stad, kleermakers en My Son. En ik heb van alles geproefd.
Ontbijten met pannekoeken ondergedompeld in chocoladesaus, lunchen met frietjes en als avondeten cao lau. Dat zijn deegerige, platte noodels met tauge, croutons en plakjes varkensvlees. Dit eet je dan elk voor nog geen 2 dollar en in een mooi oud gebouw. Met 1 ticket kun je meerdere oudere bouwsels bezichtigen. Ik ben de Japanse overdekte brug, een primitieve hangjongeren-keet (assembly hall) en het museum van steentjes-handel in geweest. Maar restaurants en ook winkels zijn gevestigd in oude gebouwen. Ongeveer elke winkel is een kleermaker. Een kleermaker meet je van top tot teen. Daarna kun je een kledingstuk samenstellen wat vervolgens voor 15 dollar in 1 dag in elkaar wordt geflanst. Ik ben al 1 paar sandalen, 2 jurken, 1 rok en 1 top verder. Het is alleen te koud om dit te dragen. Vandaag had ik mijn lange broek aan naar My Son (spreek uit als: Mie Zun). Dit is een soort religeus centrum van het Cham-volk die hier woonden van de 4e tot de 13e eeuw. Mijn gids was dan geen Slim Jim, maar verstaan kon ik hem wel.
Morgen vertrekt weer een slaapbus; nu naar Nha Trang. Hopelijk is het weer daar beter want daar begint mijn strandvakantie.

Souveniers

Het is hier lekker warm. Daardoor drink ik veel. Water vooral. Daarvan moet ik plassen. Op reis is het soms moeilijk om een toilet te vinden dat aan mijn standaarden voldoet, eentje waar je op kunt zitten. Na 3 graftombes en 2 tempels had ik er eindelijk 1 gevonden, bij de lokale hoedenmaakster. Dat is een verplichte stop tijdens elke tour, een kunst waar je naar gaat kijken en waar je vervolgens van alles wordt aangesmeerd. In dit geval een hoedenmaakster. Opgelucht dat ik was na het gevonden toilet, voelde ik mij verplicht om iets te kopen. Bij de volgende stop werd hetzelfde aangeboden voor de helft van de prijs. De verkoopster lachte mij keihard uit toen ik haar dat vertelde. Vietnamezen zijn zo goedlachs. Was ik even opgelicht. En ik had ook al 6 in plaats van 5 dollar zoals de andere tourgangers voor de tour betaald.
Om 8 uur morgenochtend vertrekt mn bus naar Hoi An. 4 uur in de bus voor een dollar per uur. Ik ben benieuwd hoe lang ik mn plas moet ophouden voordat ik in Hoi An ben en nieuwe souveniers kan kopen.